De paradox van de pretentie en het verlangen

platen
Geest en kennis van de schrijver blijven in zijn boeken bewaard, veilig voor de ongunst der tijden en in staat om steeds te herleven. Francis Bacon(1561-1626)

Hij liep er zomaar in ‘t wild, tussen de pinda­kaas en de fles­sen huis­wijn, de grijze schrijver, park­poëet en liedjes­maker. Ik stootte Brrrr aan.

“Kijk es.” siste ik. Brrrr keek.

“Verrek.” fluisterde ie. “Da’s Cees van der Pluijm.” Hij volgde ‘n ogenblik diens gangen. “Jullie twitteren toch?” Ik knikte.

“Mmm.” knikte ik. “Maar ik heb ‘m ook wel es in ‘t echt gesproken.” moest ik kwijt. Brrrr duwde ‘t wagentje verder. Ik liep met ‘m op. “Ik geloof niet dat ie me nog herkent.”

“Logisch.” vond Brrrr. “Iemand van zo’n statuur, die kan onmogelijk al z’n fans onthouden.” We sloegen ‘n ander pad in. Ik sloeg m’n ogen neer.

“Da’s waar.” bekende ik.

[Bij de kassa kwamen we naast mekaar te staan, de grote scribent en ik. Nou ja, d’r stonden twee rijen tussen ons. Ik hoopte maar dat d’r ‘n beetje talent zou overspringen.]

Standaard

24 gedachten over “De paradox van de pretentie en het verlangen

  1. @peer: Mijn stukjes irritant? Daar moet ik eens iets aan doen dan. Een schrijver? Nee, godzijdank niet. Gademann daarentegen… ja, dat is een echte. Ik buig me diep in het stof voor hem. Heeft hij al een wikipagina?

    {Mowl: nog niet — hoe doe ik dat?}

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.