Troost

alleen
Het leven: een en al eenzaamheid en ellende en lijden en ongeluk, en het gaat allemaal veel te snel voorbij. Woody Allen (1935)

D’r linkerhand bleef rusten op ‘t hoogpolige kleedje. D’r stond ‘n kopje koffie naast. Met de rechterhand veegde ze enkele onzichtbare kruimels van ‘t kleed. Dan pakte ze ‘t lepeltje.

Hoewel ze d’r koffie zwart dronk, roerde ze schijnbaar gedachteloos door ‘r kopje. Ze keek naar buiten. Mensen liepen voorbij. Ze roerde.

Daarna tikte ze ‘t lepeltje af aan de rand van ‘t kopje en legde ‘t neer op ‘t schoteltje. Met d’r linkerhand tilde ze ‘t kopje op naar d’r mond. Ze blies zonder te kijken en nam ‘n voorzichtig slokje. ‘t Kopje werd vervolgens weer nauwkeurig terug op ‘t schoteltje gezet. ‘t Oortje gedraaid naar de buitenkant.

De linkerhand legde ze weer neer op ‘t hoogpolige kleed. Met d’r andere hand veegde ze onzichtbare kruimels weg. Ze roerde de koffie, tikte ‘t lepeltje af en nam ‘n slokje. ‘t Kopje zette ze terug op ‘t schoteltje. Ze keek naar buiten. Mensen gingen voorbij.

[De kruimels gingen niet weg. En dus bleef zij vegen. Tot ze moest gaan.]

Standaard

3 gedachten over “Troost

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.