Bye Bye Life

lelies
Wanhoop nooit, maar als u wanhoopt, werk dan wanhopig verder. Edmund Burke (1729-1797)

“Nee, die hebben we niet meer.” Ik kreeg ‘n lichte paniekaanval. Brrrr had me niet verteld wat ik in zo’n geval moest doen.

“Geen witte tijgerlelies?” ‘t Meisje van de bloemenkraam schudde d’r hoofd. Ik dacht pijlsnel na. “Gewone tijgerlelies dan?” Alsjeblieft, laat ze die dan toch hebben! Maar ‘t meisje hoofdschudde m’n hoop in duigen.

“Ik heb alleen deze.” wees ze naar enkele emmers dichte lelies.

“Lelies.” zei ik. “Welke kleur?” In vredesnaam, allesbehalve…

“Oranje.” wurgde ‘t meisje elke illusie. Natuurlijk. Ik slikte.

“Doe maar vier bossen.” knoopte ik me op.

[M’n hemel — Brrrr had ook nog iets gezegd over ‘t aantal bloemen aan de steel.]

Standaard

Een gedachte over “Bye Bye Life

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.