Eenzaat

Houd uw gezicht naar de zon, dan kunt u de schaduw niet zien. Hellen Keller

Houd uw gezicht naar de zon, dan kunt u de schaduw niet zien. Hellen Keller

Vier vrouwen op leeftijd stapten het treinstel in.

“Kom, meisjes, we gaan hier zitten.” oreerde de vrolijkste. Twee dames gingen gehoorzaam naast haar op de dwarse klapstoeltjes zitten. De vierde negeerde de aanwijzing en koos voor een isolement op een fauteuil, iets verder naar achteren. De zon koesterde er haar gezicht. Ze zuchtte tevreden en glimlachte met gesloten ogen.

Het drietal op de klapstoeltjes had het over kunst, eten en het weer. De vrolijkste keek daarbij schuin naar de eenling in de zon. Na een tijdje stond ze op en liep naar haar toe.

“Ik dacht,” zei ze, terwijl ze tegenover de eenling ging zitten, “Laat ik maar even bij d’r komen.” Ze keek beminnelijk. “Anders is ze zo alleen.” En even legde ze een hand op de knie van de eenling. Daarbij verschoof het voorpand van de mantel.

De eenling trok licht geërgerd maar ingehouden haar jas weer recht. Ze deed het onderste knoopje dicht en herschikte haar shawl.

“Het had niet gehoeven, hoor.” antwoordde ze vriendelijk beleefd.

[Een wolk schoof voor de zon als de trein zich in beweging zette. De eenling zuchtte en ging rechtzitten voor wat onontkoombaar leek. Een gesprek over kunst, eten en het weer.]

Standaard

3 gedachten over “Eenzaat

  1. Misschien is dat die dame waarover ze het in het nieuws hadden?
    Dame op leeftijd heeft zich voor de trein gegooid na uitstapje met vriendinnen naar museum en tegenvallend mosselfestijn.

    {Mowl: het is er het seizoen voor.}

  2. En ik maar denken dat ik als me als enige probeer te onttrekken aan het fenomeen treinbejaarde.

    {Mowl: wellicht worden wezelf er ooit één. Dus waarom eraan onttrekken?}

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.