Groots

utrecht

De droom is een schacht in het onbewuste, die zich zonder overgang voortzet in een der hoogst en veelvuldigst beklommen torens, die zich in het veld van ons bewustzijn oprichten. Simon Vestdijk (1898-1971)

Ik moet meer foto’s durven maken! Ik moet meer foto’s durven maken! Ik moet meer foto’s durven maken!

Ik bleef deze zinnen maar herhalen, gisteren in de lounge van het Utrechtse hotel.

Zojuist was de laatste van een twintigtal gigantische mannen gepasseerd, elk zeker twee meter hoog en bekant ook zo breed. Gekleed in een wit t-shirt en een joggingbroek, waar de spieren zowat uit kwamen gebarst.

Met open mond had ik ze aanschouwd. Eén van de mannen vond het vermakelijk, glimlachte en zei: “Hi.”

Amerikanen waren het. Natuurlijk. Ik heb nog nooit een polderjongen op Brinta tot zulke afmetingen zien groeien.

“Ha-hallo.” bracht ik uit. Ik weet altijd een figuur te slaan. Maar ik geloof niet dat iemand het heeft kunnen verstaan. Mijn open mond, weet je wel.

En toen dacht ik dat van die foto’s. Oja, ik had mijn toestel bij me – ik heb het altoos bij me. Maar ik dorst niet. Ik zou maar zo’n man over me heen hebben gekregen.

Aan de andere kant: ik zou maar zo’n man over me heen hebben gekregen!

[Dus moet je het doen met een foto vanaf de twintigste verdieping van dat hotel. Ook een hoogtepunt.]

Standaard

6 gedachten over “Groots

  1. Bee schreef:

    Hmm..di’s een mooi pleidooi voor het fototoestel…het altoos klikkende exemplaar 😉

    {Mowl: een bionisch oog met harde schijf lijkt me wel wat.}

  2. Hmmmmm moet wel bijzonder sterke brinta geweest zijn. Er wordt ook wel eens gezegd, hoe groter de spieren van de borstkast, hoe kleiner huh never mind.

    {Mowl: ik heb het niet kunnen controleren.}

  3. lidwine schreef:

    klein maar fijn is mijn motto!

    {Mowl: tuurlijk. Het gaat om het karakter, zeg ik altijd maar. Zolang het maar een groot karakter is.}

Zeg het eens.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.