IemandLeestijd 1 min

Het licht is verantwoordelijk voor de schaduw die zij veroorzaakt. Tomi Ungerer

Er zijn van die dagen waarover vanaf de aanloop al een sluier hangt. Een onbenoembare zwarte voile van loden maliën die me schijnbaar zonder enige oorzaak of reden is opgelegd of, meer waarschijnlijk, door mezelf is omgedaan.

Dit was voorzeker zo’n dag.

“Je bent gespannen,” zag Lief.

Ik reageerde niet – natuurlijk niet, want het laatste wat ik wil op zulke dagen is dat mijn bui bemerkt wordt. Dus veinsde ik hem niet gehoord te hebben, maar daarmee nam hij geen genoegen.

Lief kwam achter me te staan en zette zijn vingers op mijn schouders. Hij masseerde het vlees tot in de nek. Ik boog mijn hoofd. Mijn handen begonnen te tintelen.

“Dankjewel,” fluisterde ik, nadat hij mij had losgelaten. Schoor bekende ik dat alles nog steeds omfloerst zag. Lief nam me in zijn armen.

De dag werd er niet lichter van, maar ik wist dat het weer goed zou komen.

Standaard