Kwekerij

Toen hij alle bloemetjes had buiten gezet, bleek hij zelf in de vensterbank te liggen. Rinus Ferdinandusse

De Bloemenzoon wandelde graag. Met zijn hond besprak hij in de anderhalf uur dat ze door de bossen liepen, de gedachten in zijn hoofd.

“Ik geloof dat ze me begrijpt,” vermoedde hij, “in elk geval kan ze goed luisteren.”

Waar hij niet over sprak – althans niet met het dier – was zijn steeds groeiender besef van de vergankelijkheid. Hij was tenslotte al ruimschoots bejaard en het einde naderde – in een onbekend maar gewis tempo.

Hoe lang ben ik nog in staat om hier te lopen? vroeg hij zich af, en: Zal er wel een morgen komen?

Deze vragen riepen twijfels op, die hij probeerde te beheersen door zich alles wat hij waarnam nauwkeurig in te prenten.

“Als ik dan niet meer kan, heb ik tenminste die herinneringen nog,” zei hij terwijl hij de hond over haar hoofd aaide.

“Ik hoop niet dat ze dan erg boos op me is,” weifelde hij.

Standaard

Zeg het eens.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.