Voorgelepeld

lepel

Wie met de duivel wil eten moet een lange lepel hebben. William Shakespeare (1564-1616)

“O wat lief!” Brrrr haalde ’n lepel uit de vaatwasser. “Je hebt mijn lepel gebruikt.” Hij keek ’r vertederd bij.

“Huh?” deed ik. Ik had geen idee waar ie ’t over had.

“Mijn lepel.” herhaalde hij. “Toen ik gisterenavond moest werken en je voor jezelf spaghetti had gemaakt.”

“Ja?” Ik had nog geen sjoege.

“Toen miste je me zo erg dat je mijn lepel gebruikte.” Brrrr glom. “Aah.” zwemelde hij.

[“Is dat jouw lepel dan?” vroeg ik. “O ja, natuurlijk.” zei ik, toen ik me realiseerde welke kans ik hier geboden kreeg. “Natuurlijk.” Ik speelde een gemeende glimlach. “Lief hè, van mij?” lispelde ik.]

Standaard

4 gedachten over “Voorgelepeld

Zeg het eens.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.