TussendagLeestijd 1 min

De mens is een paard dat zichzelf aanspoort. Karol Irzykowski

Het was een tussendag – een dankbaar onderwerp voor het gesprek.

“De komende dagen wordt het warm,” zei ik.

“Het kan wel zevenentwintig graden worden,” wist hij.

“Beter dan de afgelopen tijd,” vond ik.

“Het leek wel herfst,” bevestigde hij.

“Je zou er zo ziek van worden,” voorzag ik.

“Koud, warm, koud, warm,” hoofdschudde hij.

“Dat is niet goed voor een mens,” deed ik.

Ik zei het niet met opzet, maar de woorden zetten ons allebei aan het denken. Of liever: denken deden we al – maar we spanden ons in niets te uiten. Tenminste ik.

“Wat een ellende,” verzuchtte hij, in drie woorden samenvattend hoe emoties in de voorbije secondes door een schier oneindige tijd en afstand waren gestormd.

Na de aansluitende onhoorbare zuchten volgde een oneindige eeuwigheid in enkele ogenblikken. Daarna haalden we diep adem.

“Gelukkig zijn de verwachtingen beter,” probeerde ik.

Hij zei niks meer. Er was genoeg gezegd.

Standaard