Voor wie de klok luidt

Dood en geboorte leert men slechts in een dorp kennen, niet in een stad. Jean Paul

Dood en geboorte leert men slechts in een dorp kennen, niet in een stad. Jean Paul

Collega J bekeek de ontvangst in de tuin in zijn dorpje net over de katholieke grens.

“We hebben hier een kleine protestantse gemeenschap van twintig zielen.” vertelde hij. Meteen daarop begonnen de klokken van het nabijgelegen kerkje met onheilspellend misbaar te beieren – we keken hem aan.

“Negentien.” ververste J de volkstelling.

[We waren even stil voor de onbekende verscheidene en mijmerden over deze oorspronkelijke vorm van communicatie. Dus zo twitterden ze ooit, dacht ik.]

Standaard

9 gedachten over “Voor wie de klok luidt

  1. Twotone schreef:

    En ook jouw weblog houdt alleen mijn oude gegevens vast en de nieuwe vergeet ie steeds.

    {Mowl: mmm. Misschien weet Selçuk raad?}

  2. Er zijn in Breda teveel kerken gesloopt. Ik blijf in mijn woning helaas verstoken van katholiek klokgelui.

    {Mowl: en op zondagochtend is dat juist zo lekker omdraaien in bed.}

  3. Het voordeel van deze kant van de grote rivieren is dat je er zo weinig protestanten hebt. Het nadeel is dat ze zo luidruchtig zijn.
    (Overigens stikt het hier ook van de katholieken. Kan daar niet eens wat aan gedaan worden?)

    {Mowl: zijn die katho’s wel stil, dan?}

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.