Verdwenen verleden

jeugd
Eén lente per jaar, en in het leven slechts één jeugd. Simone de Beauvoir (1908-1986)

Ik hoefde alleen maar in de lens te kijken en te lachen. Niet on­doen­lijk voor ‘n vijf­jarige.

Zus lukte ‘t in elk geval. En Broer kon ‘t ook. Maar wat de foto­graaf ook deed: mij kreeg ie niet aan ‘t lachen. Met als resul­taat dat ik, als enige, bloed­serieus op de foto sta die Zus had be­dacht als ca­deau voor de zilveren koperen trouwdag van onze ouders. Jaren­lang had de in­gelijs­te plaat daarna ‘n pro­minen­te plaats in de ouder­lijke woon­kamer. Ondanks m’n gevoel­loze blik.

Ach, twee van de drie kinderen wel­opgevoed is niet slecht. D’r zijn zat gezinnen waar ze ‘n lager moyenne hebben.

[Toen Zus me onlangs belde om te vragen of ik wist waar deze foto was, realiseerde ik me ineens dat ik de prent in geen tijden meer gezien had. Ik kon d’r weer niet om lachen.]

Standaard

4 gedachten over “Verdwenen verleden

  1. Geconfronteerd met die norse blik vroeg ze zich telkens weer af: wat heb ik verkeerd gedaan? In de kast met dat portret!

    {Mowl: nors was ‘t niet. Eerder emotieloos. Maar wel lief.}

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.