Koolwitje

jeugd
Verloren illusies zijn gevonden waarheden. Multatuli (1820-1887)

‘t Vlinder­dasje, dat wist ik nog pre­cies. De zondag­se kleren, ‘t op­ge­schroef­de kruk­je. De keurige schei­ding in m’n net­gewas­sen haren — ‘t stond alle­maal in m’n ge­heugen ge­brand.

Zus zat, als oudste, in ‘t midden. Links van haar, voor de kijker rechts, zat Broer en ik zat aan haar rechter­kant, voor de kijker links. Messcherp wist ik me alles nog te herinneren.

Toen belde Moeder, op haar trouw­dag nota bene, met ‘t bericht dat ze de foto terug­gevonden had.

“In ‘n kast op onze ouwe slaap­kamer.” zei ze. “Ik zocht iets en toen vond ik ‘m.” Ik hoorde haar glimmen. “Hij is nog mooier dan ik me herinnerde.” voegde ze er aan toe. Ik was blij en benieuwd.

[Bij ‘t terugzien van ‘t groepsportret bleek Zus links, Broer in ‘t midden en ik rechts te zitten. Voor de kijker, dan. Maar verder was m’n geheugen onfeilbaar gebleken.]

Standaard

10 gedachten over “Koolwitje

  1. Het geheugen is weinig meer dan een manier van ons lichaam om te voorkomen dat we gek worden. En gelukkig maar dat onze fantasie ons zo’n fraai geheugen geeft. Anders zouden we gek worden.

    {Mowl: goede herinneringen kunnen je ook tot waanzin drijven, hoor.}

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.