Zet ’n kaars voor je raam, vannacht

weggegooid

We kunnen veel mensen gelukkig maken met het geluk dat wij weggooien. Marcelle Auclair (1899-1983)

“Steek jij ’s avonds de kaarsjes eigen­lijk wel es aan?” vroeg Brrrr.

“Wanneer ik alleen thuis ben? Eerlijk gezegd niet.” be­kende ik. Brrrr schudde ongelovig z’n hoofd over zoveel sfeer­barbaars­heden.

“Wat moet dat toch met jou worden wan­neer ik d’r niet meer ben.” zeidie. “Geen kaarsjes meer.” Z’n hoofd bleef schommelen.

“Je hebt helemaal gelijk.” zei ik. “In m’n eentje zou ik totaal ver­kom­me­ren.” Ik gaf ’m ’n zoen. “En daarom moet je nog maar heel lang bij me blijven.”

[En niet alleen vanwege de kaarsjes, natuurlijk. Ook voor ’t dagelijkse eten. En om de kleren die ’s avonds worden klaargehangen. En ’t brood dat voor me wordt gesmeerd. Nee, dat wordt niks zonder hem.]

Standaard

9 gedachten over “Zet ’n kaars voor je raam, vannacht

Zeg het eens.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.