Met ’t gezicht tegen de muur

licht

De ervaring is een arts, die altijd pas komt als de ziekte voorbij is. Mme Dussére

“Goedemorgen. Ik heb ’n afspraak met de derma­to­loog.” De assis­tente controleerde m’n pons­kaartje met haar com­pu­ter­gegevens. Dan reikte ze me ’t pas­je terug aan.

“U mag in de wacht­kamer plaats­nemen.” zei ze. En dat was precies wat ik deed. Zonder d’r bij na te denken, zoals meesttijds.

En zo ontdekte ik, dat ik voortaan niet meer met de rug naar de balie moet gaan zitten, waar van alles gebeurt, maar waar ik, om niet al te nieuwsgierig te lijken, niet steeds m’n hoofd voor wil draaien.

[’t Paar met ’t Gronings accent, dat tegenover me zat, had ’t wat dat betreft beter bekeken. Ik probeerde aan hun reacties af te lezen wat voor spannends ik allemaal miste. Maar ik had weinig aan ze. Gronings, hè.]

Standaard

5 gedachten over “Met ’t gezicht tegen de muur

  1. Ik begrijp niet waarom de stoelen in zo’n wachtkamer niet in een halve cirkel rondom de balie staan opgesteld. En waarom er geen drankjes en hapjes worden geserveerd. Hoog tijd dat de gezondheidszorg wat commerciëler gaat werken.

    {Mowl: is klantvriendelijkheid ook al commercieel?}

  2. blue schreef:

    Ik hoop dat ze dat van de wachtruimtes nooit gaan reorganiseren in ziekenhuizen, nooit. Als ik dan toch een uur moet wachten, dan wil ik wel genieten van alles wat er achter, op en rond de balie gebeurt.
    En van ’t Gronings begrijp ik ook gene ene suikerbiet.

    {Mowl: zijzelf ook niet, geloof ik.}

  3. Possum schreef:

    Face against the wall and listening to
    an unintelligble dialect .
    Give those two facts to a hundred people
    to work out what’s going on
    and at least 99 would say :
    ” Kidnapping “.

    {Mowl: nou je ’t zegt.}

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.