Sonsbeek Theater Avenue

lamp
Verlichting is het uittreden van de mens uit de onmondigheid die hij aan zichzelf te wijten heeft. Onmondigheid is het onvermogen zich van zijn verstand te bedienen zonder de leiding van een ander. Immanuel Kant (1724-1804)

‘n Vrouw voerde twee jongens aan kettingen met zich mee. Op ‘n slipje na waren ze naakt.

“Alsjeblieft.” zei één van de geketenden. Hij gaf me ‘n strooibiljet.

“Dankjewel.” zei ik, terwijl ik naar ‘t gezicht van de jongen probeerde te blijven kijken.

“Je moet wel komen, hè!” maande die me voordat ie met ‘n licht rukje van me vandaan werd getrokken. Ik staarde ‘t drietal na.

“Wat heb jij daar in je handen?” wekte Brrrr me toen ie even later terugkeerde van de koer. Hij ging naast me zitten, op ‘t kleed in ‘t festivalpark. Hij pakte de flyer over.

“Ballet?” zeidie. Ik zuchtte.

“Zou kunnen.” zei ik.

[Enkele minuten slechts was ik alleen geweest. Hoe dit te vertellen?]

Standaard

2 gedachten over “Sonsbeek Theater Avenue

  1. baloobear schreef:

    Wat mooi, en duidelijk, de beide definities van Kant in dit verband weer eens te lezen. Zo zie je hoe een jongen slechts in slip gekleed je op slag weer even onmondig maken kan. Vertellen? Zo dus. Brrrr leest toch wel je dagelijkse verhalen?

    {Mowl: ik overhoor ‘m ‘s avonds.}

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.