Amoratisch

Grootse gedachten ontspruiten niet zozeer aan een groot verstand, als wel aan een groot gevoel. Fjodor Michajlovitsj Dostojevski

Grootse gedachten ontspruiten niet zozeer aan een groot verstand, als wel aan een groot gevoel. Fjodor Michajlovitsj Dostojevski

Er ging iemand naast me zitten. Ik kon hem niet zien – alleen dat het een hem was, een jonge hem – en ik wilde ook niet opkijken vanuit mijn boek. Dat zou zo, ik weet niet, ordinair kunnen overkomen. Dus bleef ik gericht op de bladzijde. Ondertussen zag ik in mijn ooghoeken hoe hem zijn tas op de stoel tegenover me legde. En – belangrijker – ik rook hem.

Het was een bijna bedwelmende geur, een parfum dat me er bijna tot deed neigen om naar zijn nek te tenderen en mijn neus diep erin te begraven. Als reuk geen naam heeft was dit voorzeker en veruit de meest onbenoemde. Ik sloot mijn ogen en haalde de lucht rond me op. En besloot.

Ik zou niet, gewiekst of anderszins, een glimp van de jongeman proberen op te vangen. Hij had me tenslotte zijn kostbaarste bezit al gegeven.

[Toen ik volhardend even later alleen op het perron stond had ik spijt. Dat wel.]

Standaard

2 gedachten over “Amoratisch

  1. 🙂 ik draag al een tijdje geen geurtje meer.. ruik dus naar mezelf. De jongen misschien ook en wellicht kon je het daarom niet plaatsen?

    {Mowl: was jij ‘t soms die toevallig die dag van A naar Z reisde en naast me plaats had genomen?}

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.