Niemand meerLeestijd 1 min

Zonder herinneringen is het leven eenzaam. Gilles Marcotte

“Hoelang is je moeder nu al dood?”

Een gesprek met Lenie verloopt bijna altijd volgens hetzelfde patroon als de keer ervoor.

“Alweer twee jaar, tante,” antwoordde ik.

“Twee jaar alweer,” zei ze hoofdschuddend.

Iedereen is dood, dacht ik.

“Iedereen is dood,” zei Lenie, “Broer, Henny, Dorry, je vader. Er is niemand meer over.”

“Alleen u,” zei ik.

Ze lachte.

“Ja,” beaamde ze, “en ik ben voorlopig nog niet van plan te gaan. Wil je koffie?”

Ik maakte twee mokken voor ons.

“Zijn er nog speculaasjes? Kijk maar eens of er nog speculaasjes zijn.”

“Ik ga zo dadelijk nog even naar het kerkhof,” vertelde ik. Ze knikte.

Na de koffie deed ik mijn jas aan en nam afscheid van Lenie. Bij de deur hoorde ik haar nog wat zeggen. Ik ging terug.

“Wat zei u, tante?” vroeg ik. Lenie keek op.

“Iedereen is dood,” zei ze. “Er is niemand meer over.”

Standaard