Voldoende

Leef zo dat je je dagboek niet hoeft te verstoppen. Robert Orben

De consequentie van jarenlange ervaring is, dat je uiteindelijk achter een bureau wordt gezet. Dat was ook hem overkomen, maar het leek hem vooreerst niet te grieven.

“Ik wil alles eens een keertje meemaken,” reageerde hij tamelijk lauw. Ik knikte met hem mee, maar had mijn twijfels. Ik herinnerde me een beroepskeuzetest.

“Wat voor cijfer geef je je werk?” vroeg ik.

“Een zes.” zei hij zonder een moment twijfel.

“Een zes?” herhaalde ik, “Had je niet liever een zeven willen hebben? Of een acht?” Ik dorst het over een negen of zelfs maar een tien geeneens te hebben.

Hij schudde zijn hoofd.

“Dat heb ik al gehad,” zei hij, “vroeger.”

Dan pauzeerde hij even. Mijn vraag leek hem tot overwegingen te brengen die hij misschien nog niet eerder had gemaakt. Uiteindelijk zuchtte hij.

“En een zes is toch voldoende?” vroeg hij.

“Natuurlijk,” antwoordde ik, terwijl ik zag hoe hij wegkeek.

Standaard

2 gedachten over “Voldoende

    • Dankjewel. Hij doet inderdaad een beetje raar, hè? (Ik heb de mogelijkheid vooralsnog maar uitgezet. Je blijft anders voor niks kijken naar een laadbericht zonder dat er iets gebeurt.)

      UPDATE: na een klein beetje toveren, doet de knop het weer.

Zeg het eens.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.